Βασικά σημεία

Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά της γρίπης έναντι του θανάτου σε παιδιά και εφήβους στις ΗΠΑ ήταν κατά μέσο όρο 80% τα τελευταία χρόνια.

Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά του θανάτου ήταν 77% μεταξύ των παιδιών με υποκείμενα νοσήματα και 87% μεταξύ εκείνων που δεν είχαν.

Τα ευρήματα έρχονται σε ένα πλαίσιο μειωμένης συμμετοχής στο εμβόλιο της γρίπης από το 2021.

Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης μείωσε τον κίνδυνο θανάτου από γρίπη μεταξύ παιδιών και εφήβων στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με ερευνητές.

Η συνολική αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά των θανάτων από γρίπη ήταν 80% (95% CI 75-84) από τον Αύγουστο του 2016 έως τον Ιούλιο του 2025, ανέφερε ο Brendan Flannery, PhD, του CDC στην Ατλάντα, και οι συνεργάτες του.

Μεταξύ των παιδιών με υποκείμενες παθήσεις, η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά του θανάτου από γρίπη ήταν 77% (95% ΔΕ 71-82). μεταξύ των παιδιών χωρίς γνωστές παθήσεις, η αποτελεσματικότητα του εμβολίου ήταν 87% (95% ΔΕ 84-89), ανέφεραν.

«Ενώ είναι σπάνιοι, οι παιδιατρικοί θάνατοι που σχετίζονται με τη γρίπη συμβαίνουν ετησίως με ποικίλη συχνότητα εμφάνισης ανάλογα με την εποχή της γρίπης», έγραψαν ο Flannery και οι συνεργάτες του στο Pediatrics.

Τα παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών και εκείνα με ορισμένα υποκείμενα ιατρικά νοσήματα διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο νοσηλείας και επιπλοκών από τη γρίπη. Νευρολογικές, καρδιακές και πνευμονικές παθήσεις, καθώς και γενετικές διαταραχές, έχουν συνδεθεί με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από γρίπη, σημείωσαν οι ερευνητές στο Pediatrics . Ωστόσο, τα παιδιά χωρίς γνωστά νοσήματα «εξακολουθούν να αποτελούν περίπου το ήμισυ των παιδιατρικών θανάτων που σχετίζονται με τη γρίπη», πρόσθεσαν.

Οι θάνατοι από παιδιατρική γρίπη κατά την περίοδο γρίπης 2024-2025 έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο από τότε που άρχισε να παρακολουθείται αυτή η μέτρηση, μετά τη μείωση των ποσοστών εμβολιασμού κατά της γρίπης στις ΗΠΑ.από το 2021 που έχουν αφήσει «περισσότερα παιδιά ευάλωτα σε σοβαρές επιπλοκές ή θάνατο λόγω γρίπης», σημείωσαν.

Συνοδευτικό άρθρο με συντακτικό κείμενο δήλωσε ότι η «εντυπωσιακή» μελέτη παρέχει «κρίσιμα δεδομένα για κοινοποίηση στις οικογένειες κατά την παροχή συμβουλών σχετικά με τη σημαντική μείωση του κινδύνου θνησιμότητας που σχετίζεται με τη γρίπη που προσφέρει το εμβόλιο της γρίπης, ειδικά σε παιδιά χωρίς γνωστούς παράγοντες κινδύνου για σοβαρή γρίπη, τα οποία αντιπροσωπεύουν την πλειονότητα των θανάτων».

«Ως παιδίατροι, πρέπει να μετατοπίσουμε τις προσδοκίες των γονέων για το εμβόλιο της γρίπης από την πρόληψη όλων των κρουσμάτων γρίπης στην προστασία από σοβαρές ασθένειες και την τραγωδία της παιδικής θνησιμότητας που σχετίζεται με τη γρίπη», υποστήριξαν οι συντάκτες Adam Ratner, MD, MPH, της Ιατρικής Σχολής Grossman του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και του Νοσοκομείου Παίδων Hassenfeld στο NYU Langone Health στη Νέα Υόρκη, και οι συνεργάτες του.

«Η συντήρηση των υποδομών δημόσιας υγείας, συμπεριλαμβανομένης της ενεργητικής επιτήρησης και των μητρώων εμβολίων, είναι απαραίτητη για την ακριβή ανάλυση της αποτελεσματικότητας των εμβολίων και τον προσδιορισμό των σημείων όπου απαιτούνται προσπάθειες υποστήριξης των εμβολίων», πρόσθεσαν.

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι η αποτελεσματικότητα του εμβολίου της γρίπης έναντι των θανάτων από παιδιατρική γρίπη - αν και παρέμεινε σε υψηλό βαθμό προστατευτική - διέφερε ανάλογα με την εποχή.

Μεταξύ των παιδιών με υποκείμενα νοσήματα, η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κυμάνθηκε από 66% (95% ΔΕ 58-72) την περίοδο 2019-2020 έως 84% (95% ΔΕ 81-87) την περίοδο 2024-2025. Και μεταξύ των παιδιών χωρίς υποκείμενα νοσήματα, η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κυμάνθηκε από 77% (95% ΔΕ 72-81) την περίοδο 2022-2023 έως 95% (95% ΔΕ 93-96) την περίοδο 2024-2025.

Καθ' όλη τη διάρκεια της μελέτης, αναφέρθηκαν 1.234 εργαστηριακά επιβεβαιωμένοι θάνατοι από παιδιατρική γρίπη.

Από τους 1.086 τέτοιους θανάτους για τους οποίους υπάρχουν δεδομένα σχετικά με τον εμβολιασμό κατά της γρίπης, το 23% (124 από τα 530) των παιδιών με υποκείμενα νοσήματα και το 13% (70 από τα 556) των παιδιών χωρίς υποκείμενα νοσήματα είχαν εμβολιαστεί πλήρως κατά της γρίπης. Η μέση κάλυψη εμβολιασμού κατά της γρίπης στις ομάδες της έρευνας ήταν 49%.

Ο Flannery και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν δημόσια διαθέσιμα δεδομένα από την Εθνική Έρευνα Ανοσοποίησης -- Γρίπη και Εθνική Έρευνα Συνέντευξης για την Υγεία για να ολοκληρώσουν τη μελέτη τους.

Οι περιορισμοί περιλάμβαναν το γεγονός ότι οι θάνατοι που εξετάστηκαν στην ανάλυση ενδέχεται να μην αντιπροσώπευαν όλους τους θανάτους από γρίπη και ότι η κατάσταση εμβολιασμού και οι υποκείμενες ιατρικές παθήσεις ενδέχεται να μην είχαν αναφερθεί σωστά για ορισμένους νέους, σημείωσαν ο Flannery και οι συνεργάτες του.

«Μαζί με πρόσφατες αναφορές σχετικά με τον μεγάλο αριθμό παιδιατρικών θανάτων που σχετίζονται με τη γρίπη κατά την περίοδο γρίπης 2024-2025, και τον χαμηλό εμβολιασμό κατά της γρίπης μεταξύ παιδιών με νεκρωτική εγκεφαλοπάθεια που σχετίζεται με τη γρίπη» «Τα ευρήματα αυτής της ανάλυσης υπογραμμίζουν τη σημασία του εποχικού εμβολιασμού κατά της γρίπης για την πρόληψη σοβαρών ασθενειών και επιπλοκών της γρίπης σε παιδιά και εφήβους», κατέληξαν.

Βασικά σημεία

Περίπου 22 μαθητές λυκείου πεθαίνουν κάθε εβδομάδα από υπερβολική δόση φαιντανύλης.

Σε μια εθνικά αντιπροσωπευτική μελέτη, λιγότεροι από τους μισούς μαθητές της 8ης τάξης που συμμετείχαν στην έρευνα απέδωσαν μεγάλο κίνδυνο στην πειραματική χρήση φαιντανύλης.

Τα ευρήματα της μελέτης αποτελούν «πρόσκληση για δράση» για την καλύτερη ενημέρωση των παιδιών και των εφήβων σχετικά με τους κινδύνους του συνθετικού οπιοειδούς, δήλωσε ένας ερευνητής.

Ένα σημαντικό ποσοστό νεότερων εφήβων ενδέχεται να μην γνωρίζει τους κινδύνους από τη χρήση φαιντανύλης, σύμφωνα με μια εγκάρσια μελέτη.

Μεταξύ των εφήβων που συμμετείχαν στην έρευνα, το 47,8% των μαθητών της 8ης τάξης απέδωσαν μεγάλο κίνδυνο στην πειραματική χρήση φαιντανύλης, ενώ το 57,2% και το 66,5% απέδωσαν μεγάλο κίνδυνο στην περιστασιακή ή τακτική χρήση, αντίστοιχα, ανέφερε ο Richard Miech, PhD, του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στο Αν Άρμπορ, και οι συνεργάτες του στο JAMA Network Open.

Για τους μαθητές της Δ΄ τάξης, το 63,6%, 71,5% και 77,3% απέδωσαν μεγάλο κίνδυνο στην πειραματική, περιστασιακή ή τακτική χρήση, ενώ αυτά τα ποσοστά για τους μαθητές της Δ΄ τάξης ήταν 69,8%, 78,5% και 84,8% αντίστοιχα.

«Στο βαθμό που η αύξηση της ευαισθητοποίησης των εφήβων σχετικά με τους κινδύνους της φαιντανύλης αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την πρόληψη των υπερβολικών δόσεων, τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει περιθώριο βελτίωσης σε αυτό το μέτωπο», έγραψαν ο Miech και η ομάδα του. «Οι προειδοποιήσεις προς τους μαθητές ότι η φαιντανύλη μπορεί να προστεθεί σε πλαστά χάπια που υποτίθεται ότι βοηθούν στο διάβασμα ή στο άγχος πιθανότατα θα έχουν μικρή προστατευτική επίδραση σε όσους δεν πιστεύουν ότι η χρήση φαιντανύλης μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία κατά την πρώτη χρήση».

Ο Miech δήλωσε στο MedPage Today ότι περίπου 22 μαθητές λυκείου πεθαίνουν κάθε εβδομάδα από υπερβολική δόση φαιντανύλης.

Σε ένα περιβάλλον όπου κάποιος χρησιμοποιεί φαιντανύλη, ίσως ένα μεγαλύτερο αδερφάκι, και σε έναν μαθητή της 8ης τάξης προσφέρεται λίγη, είναι πιο πιθανό να πει ναι εάν δεν γνωρίζει τι είναι η φαιντανύλη ή δεν αναγνωρίζει τους κινδύνους της, εξήγησε. Τα ευρήματα της μελέτης αποτελούν «πρόσκληση για δράση» για την καλύτερη εκπαίδευση των παιδιών και των εφήβων σχετικά με τους κινδύνους του συνθετικού οπιοειδούς, είπε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η έρευνα έδειξε ότι οι μαθητές σε αγροτικές περιοχές είχαν τα υψηλότερα επίπεδα αντιληπτού κινδύνου στην 8η και 10η τάξη.

Ο Miech σημείωσε ότι ήταν πιθανό οι μαθητές σε αυτές τις περιοχές να ήταν πιο πιθανό να γνωρίζουν κάποιον που είχε υποστεί υπερβολική δόση οπιοειδών ή φαιντανύλης. Επεσήμανε επίσης ότι ενδέχεται να υπάρχουν πιο αποτελεσματικές προσπάθειες ενημέρωσης σε αυτές τις περιοχές.

Οι λευκοί μαθητές ήταν πιο πιθανό να αποδώσουν μεγάλο κίνδυνο στη χρήση φαιντανύλης σε όλες τις τάξεις και στις τρεις κατηγορίες χρήσης (πειραματική, περιστασιακή και τακτική). Στην 8η τάξη, οι ισπανόφωνοι μαθητές είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα αντιληπτού κινδύνου και για τις τρεις κατηγορίες φαιντανύλης, και στη 10η και 12η τάξη, οι μαύροι μαθητές είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα.

«Αυτός ο συνδυασμός χαμηλού αντιληπτού κινδύνου με υψηλή έλλειψη εξοικείωσης υπογραμμίζει την ανάγκη να εντοπιστούν τα εμπόδια στην αποτελεσματική προσέγγιση και να εξεταστεί κατά πόσον δικαιολογείται η αποστολή εξατομικευμένων μηνυμάτων σε αυτές τις ομάδες», έγραψαν ο Miech και οι συν-συγγραφείς.

Ο Μίχ επεσήμανε ότι «υπάρχουν πολλά παιδιά που, αν απλώς λέγατε, "Αυτά τα ναρκωτικά είναι επικίνδυνα, αποφύγετε τη χρήση τους", αυτό θα ήταν αρκετό, αλλά υπάρχουν παιδιά που αναζητούν έντονες συγκινήσεις και παιδιά υψηλού κινδύνου που, αν πείτε, "Η φαιντανύλη είναι 50 φορές πιο ισχυρή από την ηρωίνη", μπορεί στην πραγματικότητα να το εκλάβουν ως σύσταση».

«Επομένως, το μήνυμα πρέπει να είναι προσαρμοσμένο στον τύπο του παιδιού με το οποίο μιλάτε», πρόσθεσε, αναγνωρίζοντας ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων κινδύνου δεν είναι ο τομέας της εξειδίκευσής του.

Αυτή η μελέτη περιελάμβανε ένα εθνικά αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητών στις 48 συνεχόμενες πολιτείες των ΗΠΑ που συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια στην τάξη στο σχολείο το 2025.

Από τους 3.820 εφήβους που συμμετείχαν στην έρευνα, το 32,8% ήταν στην 8η τάξη, το 34,7% ήταν στην 10η τάξη και το 32,5% ήταν στην 12η τάξη. Οι μισοί από τους ερωτηθέντες ήταν κορίτσια, το 36,1% ήταν λευκοί, το 35,2% ήταν ισπανόφωνοι και το 15,2% ήταν μαύροι. Πάνω από τους μισούς (56,5%) είχαν τουλάχιστον έναν γονέα με πτυχίο πανεπιστημίου, το 30,9% φοιτούσε σε σχολεία σε αστικές περιοχές, το 62,3% φοιτούσε σε σχολεία σε προαστιακές περιοχές και το 6,7% φοιτούσε σε σχολεία σε αγροτικές περιοχές.

Από την έρευνα αποκλείστηκαν μαθητές που φοιτούσαν στο σπίτι, είχαν εγκαταλείψει το σχολείο ή απουσίαζαν την ημέρα της έρευνας.

Στο μέλλον, ο Miech είπε ότι ελπίζει να επικεντρωθεί σε τρόπους προσαρμογής των μηνυμάτων σχετικά με τη χρήση φαιντανύλης σε διαφορετικές ευάλωτες ομάδες χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Οι πρώτες στιγμές της ζωής μπορούν να επηρεάσουν την υγεία για δεκαετίες.

Με θέμα «Επιπτώσεις των Πρώιμων Παρεμβάσεων για μια Ζωή», το 11ο Συνέδριο της Διεθνούς Εταιρείας Νεογνολογίας (INAC 2026) θα συγκεντρώσει μια διεθνή ομάδα καθηγητών για να εξετάσει τα πιο πρόσφατα στοιχεία που διαμορφώνουν τη νεογνική και περιγεννητική πρακτική.

Από τη σταθεροποίηση της αίθουσας τοκετού και την αναπνευστική υποστήριξη έως τη νευροπροστασία, τη διατροφή, την αναπτυξιακή φροντίδα και την πρόληψη της βρογχοπνευμονικής δυσπλασίας , το επιστημονικό πρόγραμμα έχει αναπτυχθεί για να αντιμετωπίσει τις κλινικές αποφάσεις που επηρεάζουν τα δια βίου αποτελέσματα.

Το INAC 2026 είναι κάτι περισσότερο από μια συλλογή διαλέξεων. Είναι ένα επιστημονικό φόρουμ που βασίζεται στα ερωτήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι επαγγελματίες νεογνολογίας.

Τα κυριότερα σημεία περιλαμβάνουν:

Στρατηγικές οξυγόνου στην αίθουσα τοκετού και αναπνευστική μετάβαση

Νευροπροστασία μετά από περιγεννητική ασφυξία

Στρατηγικές σίτισης και ανάπτυξη εγκεφάλου

Διαχείριση PDA και κυκλοφορική φροντίδα

Αναπτυξιακή φροντίδα και νοσηλευτική βασισμένη σε τεκμήρια

Διαλείπουσα υποξία και άπνοια της προωρότητας

Πρόληψη βρογχοπνευμονικής δυσπλασίας και μακροπρόθεσμες αναπνευστικές επιπτώσεις και άλλα

Κάθε συνεδρία συγκεντρώνει διεθνώς αναγνωρισμένους εμπειρογνώμονες που παρουσιάζουν τρέχοντα στοιχεία, σημαντικές κλινικές δοκιμές και πρακτικές γνώσεις σχετικές με τη νεογνική φροντίδα.

Save the date! | State of the art - Το Αλλεργικό Παιδί και οι Eξελίξεις | 12-14 Φεβρουαρίου 2027, Royal Olympic Hotel

Βασικά σημεία

Σε παρατηρητικές ομάδες, τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης Α συνδέθηκαν με καλύτερη πνευμονική λειτουργία σε ενήλικες και παιδιά, με όφελος να παρατηρείται και με τη βιταμίνη D στους ενήλικες.

Η ανάλυση έδειξε ότι τα miRNAs και η μεθυλίωση του DNA μεσολαβούν εν μέρει στη σχέση μεταξύ των επιπέδων βιταμίνης Α και D και της πνευμονικής λειτουργίας.

Τα ευρήματα δεν κατέληξαν σε κανένα συμπέρασμα σχετικά με το όφελος από τη λήψη συμπληρωμάτων διατροφής ή τις διατροφικές αλλαγές.

Τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης Α συνδέθηκαν με καλύτερη πνευμονική λειτουργία σε ενήλικες και παιδιά με άσθμα, με το όφελος να παρατηρείται και με τη βιταμίνη D στους ενήλικες, σύμφωνα με μια μελέτη.

Τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης Α συσχετίστηκαν με σημαντικά υψηλότερο βιαίως εκπνευστικό όγκο σε 1 δευτερόλεπτο (FEV1, β=2,5 σε παιδιά και 4,7 σε ενήλικες) και βιαίως εκπνευσμένη ζωτική χωρητικότητα (FVC, β=7,6 σε παιδιά και 3,4 σε ενήλικες), ανέφερε ο Michael McGeachie, PhD, του Brigham and Women's Hospital στη Βοστώνη, και οι συνεργάτες του στο Thorax..

Τα παιδιά εμφάνισαν χαμηλότερη αναλογία FEV1/FVC με υψηλότερη βιταμίνη Α (β=-3,9), ενώ η σχέση ήταν θετική για τους ενήλικες (β=2,5).

Οι δύο ηλικιακές ομάδες διέφεραν επίσης ως προς την επίδραση της βιταμίνης D, η οποία δεν συσχετίστηκε με τις μετρήσεις της πνευμονικής λειτουργίας στα παιδιά, αλλά είχε σημαντικά θετικές συσχετίσεις με τον FEV1 (β=0,16) και την FVC (β=0,18) μεταξύ των ενηλίκων. «Αυτή η απόκλιση στα παιδιά μπορεί να οφείλεται σε ανεπαρκή στατιστική ισχύ για την ανίχνευση τάσεων στα επίπεδα βιταμίνης D στην παιδική μας ομάδα», σημείωσαν οι ερευνητές, καθώς μόνο περίπου η μισή παιδική ομάδα είχε μετρήσει αυτά τα επίπεδα.

Και οι δύο βιταμίνες «είναι ευέλικτα μικροθρεπτικά συστατικά που εμπλέκονται στην ανάπτυξη των πνευμόνων, κυρίως μέσω της ρύθμισης της γονιδιακής έκφρασης», σημείωσε η ομάδα.

Εξέτασαν τους βιολογικούς μηχανισμούς πίσω από τις συσχετίσεις μέσω της γονιδιακής έκφρασης ή τι συνόδευε ένα συνοδευτικό άρθρο που ονομάζεται «διατροφική επιγενετική».

«Συγκεκριμένα, εξέτασαν πώς τα επίπεδα βιταμίνης Α και D επηρεάζουν τους ρυθμιστές (miRNA) και τους δείκτες επιγενετικής (μεθυλίωση DNA) και χρησιμοποίησαν αναλύσεις διαμεσολάβησης για να αποδείξουν ότι τα miRNA και η μεθυλίωση του DNA μεσολαβούν εν μέρει στη σχέση μεταξύ των επιπέδων βιταμινών και της πνευμονικής λειτουργίας», έγραψαν οι συντάκτες Sze Man Tse, MDCM, MPH, και Genevieve Mailhot, PhD, και οι δύο από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.

Η μειωμένη μεθυλίωση του γονιδίου IRF5 με υψηλότερα επίπεδα βιταμινών συνδέθηκε με βελτιωμένη πνευμονική λειτουργία σε παιδιά και ενήλικες. «Το IRF5 είναι ένας μεταγραφικός παράγοντας που παίζει κρίσιμο ρόλο στη ρύθμιση της διαφοροποίησης των μακροφάγων των αεραγωγών, προκαλώντας προφλεγμονώδεις αποκρίσεις σε μικροβιακές και ιογενείς λοιμώξεις μέσω της παραγωγής ιντερφερόνης (IFN)-α και IFN-β, και ελέγχοντας την αλλεργική και ηωσινοφιλική φλεγμονή των αεραγωγών», σημείωσαν οι συντάκτες. Κατά τα άλλα, η περιορισμένη επικάλυψη στα παγκόσμια πρότυπα μεθυλίωσης του DNA που σχετίζονται με τα επίπεδα βιταμινών μεταξύ των δύο ηλικιακών ομάδων «πιθανώς αντανακλά τις ηλικιακές επιδράσεις της μεθυλίωσης του DNA», πρόσθεσαν. «Αυτό θα συμφωνούσε επίσης με την υπόθεση ότι η βιταμίνη Α και η D έχουν διαφορετικούς ρόλους καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής (δηλαδή, ανάπτυξη και ανάπτυξη των πνευμόνων στην παιδική ηλικία έναντι επιδιόρθωσης και αναγέννησης των πνευμόνων στην ενήλικη ζωή).»

Ενώ υπήρχαν μοναδικά miRNA που σχετίζονται με τη βιταμίνη Α και D και δεν ήταν κοινά μεταξύ των ομάδων ενηλίκων και παιδιών, άλλα ήταν. Για παράδειγμα, υπήρξε εμπλουτισμός στην σηματοδότηση της ιντερλευκίνης-4/13, στην σηματοδότηση που προκαλείται από υποδοχείς οιστρογόνων, στον μεταβολισμό της άλφα-λινελαϊκής ομάδας και στις οδούς του κυτταρικού κύκλου. «Είναι ενδιαφέρον ότι αυτά τα κοινά miRNA ρυθμίζουν 248 γονίδια κατά μήκος οδών που είναι γνωστό ότι ρυθμίζουν τη φλεγμονή και τη λειτουργία των πνευμόνων και επομένως θα μπορούσαν να αποτελέσουν πιθανούς θεραπευτικούς στόχους», έγραψαν οι Tse και Mailhot.

Τα επιγενετικά ευρήματα υποδεικνύουν επίσης πιθανούς στόχους για εξατομικευμένη διατροφή στη φροντίδα του άσθματος, έγραψαν οι ερευνητές, αν και οι συντάκτες επεσήμαναν την αποτυχία των παρεμβατικών μελετών να δείξουν το όφελος της συμπλήρωσης βιταμίνης D στη λειτουργία των πνευμόνων σε παιδιά και ενήλικες με άσθμα.

Οι συσχετίσεις με τη βιταμίνη D μπορεί, εν μέρει, να αντανακλούν υπολειμματική σύγχυση, καθώς τα υψηλότερα επίπεδα συχνά σχετίζονται με πιο υγιεινές συμπεριφορές και συνολικά καλύτερη υγεία που μπορεί να επηρεάζουν ανεξάρτητα τη λειτουργία των πνευμόνων, έγραψαν οι Tse και Mailhot.

Η μελέτη χρησιμοποίησε δύο ομάδες για το άσθμα: 1.165 παιδιά ηλικίας 6-14 ετών (μέσος όρος 9,2 έτη) στη Μελέτη Γενετικής Επιδημιολογίας του Άσθματος στην Κόστα Ρίκα και 1.041 ενήλικες (μέση ηλικία 58,8 έτη) στη μελέτη Omic Determinants of Longitudinal Lung Function in Asthma της Mass General Brigham Biobank. Τα προφίλ miRNA ορού, η μεθυλίωση του DNA στο αίμα και τα επίπεδα βιταμίνης Α και D στο πλάσμα ή στον ορό αξιολογήθηκαν και στις δύο ομάδες.

Οι περιορισμοί της μελέτης ήταν η αδυναμία προσδιορισμού της αιτιότητας, η σχετική ποσοτικοποίηση της βιταμίνης Α στο πλάσμα, η έλλειψη δεδομένων έκφρασης mRNA και η απουσία διαχρονικών δεδομένων που περιορίζουν τα συμπεράσματα σχετικά με τις χρονικές επιδράσεις.

«Μελλοντική εργασία θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτά τα κενά χρησιμοποιώντας απόλυτες, επαναλαμβανόμενες μετρήσεις για να διευκρινίσει τη δυναμική της βιταμίνης-πνευμονικής λειτουργίας με την πάροδο του χρόνου», έγραψαν ο McGeachie και οι συνεργάτες του.

Ερευνητές του Παιδιατρικού Νοσοκομείου του Σινσινάτι αναγνωρίζουν τα κύτταρα MAIT ως ρυθμιστές των αποκρίσεων αντισωμάτων IgE που προκαλούν αλλεργικό άσθμα, προσφέροντας νέα στοιχεία για τη σοβαρότητα της νόσου.

Το γιατί ορισμένες αντιδράσεις στο άσθμα είναι πιο σοβαρές από άλλες είναι ένα βασικό ερώτημα στο οποίο οι ερευνητές προσπαθούν να απαντήσουν. Ο εντοπισμός των πρώιμων σημάτων που διαμορφώνουν αυτές τις διαφορές παραμένει ένα σημαντικό κενό στον τομέα.

Ένας τύπος ανοσοκυττάρων στους πνεύμονες μπορεί να παίζει ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Νέα έρευνα υποδηλώνει ότι τα αμετάβλητα Τ κύτταρα που σχετίζονται με τον βλεννογόνο (MAIT) επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται οι αλλεργικές αντιδράσεις και μπορούν να ρυθμιστούν.

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2026 στο Allergy εξετάζει πώς τα κύτταρα MAIT επηρεάζουν το αλλεργικό άσθμα χρησιμοποιώντας ένα προκλινικό μοντέλο. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτά τα κύτταρα βοηθούν στον περιορισμό της σοβαρότητας της νόσου καταστέλλοντας τις αντισωματικές αποκρίσεις που συμβάλλουν στα συμπτώματα των αεραγωγών.

«Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν έναν προηγουμένως άγνωστο ρόλο των κυττάρων MAIT στο αλλεργικό άσθμα», λέει ο αντίστοιχος συγγραφέας Ian Lewkowich, PhD, Τμήμα Ανοσοβιολογίας. «Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αυτά τα κύτταρα ρυθμίζουν τις αποκρίσεις αντισωμάτων βοηθά στην εξήγηση του γιατί ορισμένες αντιδράσεις σε αλλεργιογόνα γίνονται πιο σοβαρές».

Ανοσοποιητικοί ρόλοι στο άσθμα

Το άσθμα είναι μια χρόνια ασθένεια που επηρεάζει τους αεραγωγούς και μπορεί να δυσκολέψει την αναπνοή. Στο αλλεργικό άσθμα, το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά σε συνηθισμένους παράγοντες όπως τα ακάρεα της οικιακής σκόνης. Αυτή η απόκριση εξαρτάται από το πώς τα διαφορετικά ανοσοκύτταρα αλληλεπιδρούν και στέλνουν σήματα μεταξύ τους.

Μεταξύ αυτών των κυττάρων, τα Β κύτταρα παίζουν σημαντικό ρόλο παράγοντας αντισώματα. Ένας τύπος αντισώματος, η ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE), είναι βασικός παράγοντας πρόκλησης αλλεργικών παθήσεων. Όταν η IgE αναγνωρίζει ένα αλλεργιογόνο, ενεργοποιεί πρόσθετη ανοσολογική δραστηριότητα που συμβάλλει στα συμπτώματα των αεραγωγών και καθιστά τις αντιδράσεις πιο σοβαρές.

Μεγάλο μέρος της έρευνας για το άσθμα έχει επικεντρωθεί στη φλεγμονή στους πνεύμονες. Σήματα όπως οι κυτοκίνες τύπου 2 και τύπου 17 είναι γνωστό ότι συμβάλλουν σε αυτές τις επιδράσεις. Ωστόσο, αυτές οι οδοί δεν εξηγούν πλήρως πώς το ανοσοποιητικό σύστημα καθορίζει εξαρχής πόσο ισχυρή θα είναι η απόκριση.

Αυτό έχει μετατοπίσει την προσοχή προς τα πρώιμα στάδια της ανοσολογικής απόκρισης. Τα κύτταρα MAIT αποτελούν μέρος αυτού του πρώιμου δικτύου και βρίσκονται στον πνευμονικό ιστό. Αντιδρούν γρήγορα σε περιβαλλοντικά σήματα και παράγουν μόρια όπως η ιντερφερόνη γάμμα (IFNγ), η οποία μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται άλλα ανοσοκύτταρα.

«Γνωρίζουμε ότι τα κύτταρα MAIT μπορούν να επηρεάσουν τις πρώιμες ανοσολογικές αποκρίσεις, αλλά ο ρόλος τους στις αλλεργικές παθήσεις δεν είναι σαφώς καθορισμένος», λέει η Angela Cannata, PhD, πρώτη συγγραφέας της μελέτης. «Επειδή υπάρχουν στον πνεύμονα και αλληλεπιδρούν με άλλα ανοσοκύτταρα, ήταν ένα φυσικό σημείο για να αναζητήσουμε μηχανισμούς που διαμορφώνουν τη σοβαρότητα του άσθματος».

Πώς τα κύτταρα MAIT περιορίζουν τη σοβαρότητα του άσθματος

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα μοντέλο ποντικού με αλλεργικό άσθμα για να εξετάσουν πώς η δραστηριότητα των κυττάρων MAIT επηρεάζει τη σοβαρότητα του άσθματος. Όταν η δραστηριότητα των κυττάρων MAIT μειώθηκε, η υπεραντιδραστικότητα των αεραγωγών αυξήθηκε, πράγμα που σημαίνει ότι οι αεραγωγοί στένεψαν πιο εύκολα ως απόκριση σε ερεθίσματα.

Είναι σημαντικό ότι αυτή η αλλαγή συνέβη χωρίς αυξήσεις στη φλεγμονή. Τα επίπεδα κυτοκινών, ο αριθμός των φλεγμονωδών κυττάρων και η παραγωγή βλέννας παρέμειναν αμετάβλητα, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα κύτταρα MAIT επηρεάζουν το άσθμα μέσω μιας οδού διαφορετικής από την τυπική φλεγμονώδη απόκριση.

Αντίθετα, το αποτέλεσμα συνδέθηκε με τη δραστηριότητα των αντισωμάτων. Η μειωμένη λειτουργία των κυττάρων MAIT οδήγησε σε υψηλότερα επίπεδα ανοσοσφαιρίνης Ε (IgE), και αυτή η αύξηση ήταν απαραίτητη για την επιδείνωση των αποκρίσεων των αεραγωγών. Πρόσθετα πειράματα έδειξαν ότι τα κύτταρα MAIT καταστέλλουν την παραγωγή IgE από τα Β κύτταρα, εν μέρει μέσω της απελευθέρωσης ιντερφερόνης γάμμα, μιας κυτοκίνης που είναι γνωστό ότι αναστέλλει την παραγωγή IgE.

Μαζί, αυτά τα ευρήματα προσδιορίζουν έναν μηχανισμό με τον οποίο τα κύτταρα MAIT βοηθούν στον έλεγχο της σοβαρότητας του άσθματος περιορίζοντας τις αντιδράσεις που προκαλούνται από αντισώματα.

Κοιτάζοντας μπροστά

Αυτή η μελέτη εντοπίζει μια οδό που ρυθμίζει τη σοβαρότητα του άσθματος σε ένα πρώιμο στάδιο από ό,τι στοχεύουν πολλές τρέχουσες θεραπείες. Αντί να εστιάζει μόνο στη φλεγμονή στους πνεύμονες, υπογραμμίζει πώς οι αλληλεπιδράσεις των ανοσοκυττάρων μπορούν να διαμορφώσουν την απόκριση πριν εμφανιστούν αυτά τα συμπτώματα.

«Αυτή η εργασία υποδεικνύει τα κύτταρα MAIT ως έναν πιθανό τρόπο επηρεασμού των ανοσολογικών οδών που οδηγούν στη σοβαρότητα του άσθματος», λέει ο Lewkowich. «Πρώιμα στοιχεία σε ανθρώπους υποδηλώνουν επίσης ότι τα κύτταρα MAIT που παράγουν IFNγ συνδέονται με χαμηλότερα επίπεδα IgE σε αλλεργικές παθήσεις».

Ταυτόχρονα, παραμένουν αρκετά ερωτήματα. Η μελέτη διεξήχθη σε ζωικά μοντέλα και θα χρειαστεί περαιτέρω έρευνα για να κατανοηθεί πώς αυτό το έργο μπορεί να μεταφραστεί στους ασθενείς. Μελλοντική εργασία μπορεί επίσης να εξετάσει πού συμβαίνουν αυτές οι αλληλεπιδράσεις στο σώμα και πώς συμπεριφέρονται τα κύτταρα MAIT σε διαφορετικά στάδια της νόσου.

Εντοπίζοντας μια προηγουμένως υποαναγνωρισμένη οδό που συνδέει τα κύτταρα MAIT, τα Β κύτταρα και την παραγωγή αντισωμάτων, η παρούσα έρευνα παρέχει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το πώς αναπτύσσεται το αλλεργικό άσθμα - και πού μπορεί να αναδυθούν νέες προσεγγίσεις παρέμβασης.

Σχετικά με τη Μελέτη

Στους συν-συγγραφείς της μελέτης του Παιδιατρικού Νοσοκομείου του Σινσινάτι περιλαμβάνονται μέλη του Τμήματος Ανοσοβιολογίας και του Κέντρου Φλεγμονής και Ανοχής.

Επιπλέον, μεταξύ των συν-συγγραφέων περιλαμβάνονται ειδικοί από το Ινστιτούτο Βιοϊατρικής Έρευνας του Τέξας.

Η χρηματοδότηση της μελέτης υποστηρίχθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (R21AI178517, R21AI139829 και 1F31HL167596).

Τα αποτελέσματα της έρευνας ενισχύουν τις τρέχουσες προσεγγίσεις για τη διαχείριση του συριγμού στην προσχολική ηλικία χωρίς τη χρήση αντιβιοτικών σε τακτική βάση.

Επί χρόνια, οι κλινικοί γιατροί αμφισβητούσαν το κατά πόσον τα βακτήρια μπορεί να παίζουν ρόλο σε ορισμένες ασθένειες συριγμού στην προσχολική ηλικία. Αυτό έχει οδηγήσει σε ενδιαφέρον για το κατά πόσον αντιβιοτικά όπως η αζιθρομυκίνη θα μπορούσαν να βελτιώσουν τα αποτελέσματα για παιδιά με σοβαρό συριγμό που απαιτούν επείγουσα περίθαλψη.

Μια πολυκεντρική δοκιμή που δημοσιεύτηκε στο The New England Journal of Medicine διαπίστωσε ότι η αζιθρομυκίνη δεν βελτίωσε τα αποτελέσματα σε αυτά τα παιδιά, βοηθώντας στην απάντηση αυτού του μακροχρόνιου ερωτήματος.

Η κλινική δοκιμή AZ-SWED, που διεξήχθη μέσω του Δικτύου Εφαρμοσμένης Έρευνας Παιδιατρικής Επείγουσας Φροντίδας (PECARN), αξιολόγησε κατά πόσον μια πενθήμερη αγωγή με αζιθρομυκίνη βελτίωσε τα αποτελέσματα σε παιδιά προσχολικής ηλικίας που προσήλθαν στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με σημαντικό συριγμό. Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης κατά πόσον τα αποτελέσματα διέφεραν με βάση την παρουσία κοινών βακτηρίων των αεραγωγών που πιστεύεται ότι συμβάλλουν στις ασθένειες συριγμού.

«Οι μελέτες δεν χρειάζεται να δείχνουν όφελος για να αλλάξουν την πρακτική. Μερικές φορές η πιο σημαντική συμβολή είναι να δίνεται στους κλινικούς ιατρούς εμπιστοσύνη σε ό,τι δεν πρέπει να κάνουν», λέει ο Richard Ruddy, MD , καθηγητής στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, ο οποίος διετέλεσε συν-ερευνητής της μελέτης.

Μια μεγάλη μελέτη στο τμήμα επειγόντων περιστατικών

Στη μελέτη συμμετείχαν 840 παιδιά ηλικίας μεταξύ 18 και 59 μηνών σε οκτώ παιδιατρικά τμήματα επειγόντων περιστατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε παιδί έλαβε την τυπική φροντίδα για συριγμό, συμπεριλαμβανομένων βρογχοδιασταλτικών (εισπνεόμενα φάρμακα που ανοίγουν τους αεραγωγούς) και συστηματικών κορτικοστεροειδών (φάρμακα που μειώνουν τη φλεγμονή). Τα παιδιά ανατέθηκαν επίσης τυχαία σε άτομα που έλαβαν είτε αζιθρομυκίνη είτε εικονικό φάρμακο για πέντε ημέρες.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης εάν τα αποτελέσματα διέφεραν με βάση την παρουσία τριών βακτηρίων των αεραγωγών που προηγουμένως είχαν εντοπιστεί συχνότερα σε παιδιά με υποτροπιάζοντα επεισόδια συριγμού, συμπεριλαμβανομένων των Streptococcus pneumoniae , Moraxella catarrhalis και Haemophilus influenzae . Τα παιδιά ομαδοποιήθηκαν με βάση το εάν αυτά τα βακτήρια ανιχνεύθηκαν χρησιμοποιώντας ένα στυλεό από τους ανώτερους αεραγωγούς (πίσω από τη μύτη).

Το κύριο αποτέλεσμα ήταν η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε διάστημα πέντε ημερών χρησιμοποιώντας το Ημερολόγιο Εξάρσεων Άσθματος για Μικρά Παιδιά (ADYC), ένα επικυρωμένο εργαλείο που αναφέρεται από φροντιστές και έχει σχεδιαστεί για μικρά παιδιά με συριγμό.

Τι διαπίστωσε η μελέτη

Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν κανένα σημαντικό κλινικό όφελος από την αζιθρομυκίνη.

Μεταξύ των παιδιών στα οποία ανιχνεύθηκαν ένα ή περισσότερα από τα προκαθορισμένα βακτήρια των αεραγωγών, οι βαθμολογίες των συμπτωμάτων ήταν σχεδόν πανομοιότυπες μεταξύ των ομάδων αζιθρομυκίνης και εικονικού φαρμάκου. Παρόμοια ευρήματα παρατηρήθηκαν σε παιδιά χωρίς ανίχνευση βακτηρίων.

Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα επίσης δεν έδειξαν σημαντικές διαφορές. Η διάρκεια νοσηλείας στο τμήμα επειγόντων περιστατικών, η διάρκεια νοσηλείας στο νοσοκομείο, τα ποσοστά νοσηλείας και οι επανεπισκέψεις εντός 72 ωρών ήταν παρόμοια ανεξάρτητα από την ανάθεση θεραπείας. Περίπου τα μισά από όλα τα εγγεγραμμένα παιδιά χρειάστηκαν νοσηλεία, αντανακλώντας τη σοβαρότητα της μελέτης σε αυτόν τον πληθυσμό.

Η αζιθρομυκίνη αύξησε την βακτηριακή κάθαρση από τους ανώτερους αεραγωγούς, αλλά αυτό δεν βελτίωσε τα συμπτώματα ή τα κλινικά αποτελέσματα.

«Είδαμε την αναμενόμενη αντιβιοτική επίδραση στη μείωση της βακτηριακής μεταφοράς στους αεραγωγούς, αλλά αυτή η επίδραση δεν μεταφράστηκε σε καλύτερη αίσθηση των παιδιών, ταχύτερη ανάρρωση ή βελτίωση των κλινικών αποτελεσμάτων. Αυτή η διάκριση είναι σημαντική επειδή ο στόχος μας είναι να βελτιώσουμε τα αποτελέσματα που έχουν σημασία για τα παιδιά και τις οικογένειες, όχι απλώς να αλλάξουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων», λέει ο Ruddy.

Οι ιοί του αναπνευστικού συστήματος παρέμειναν συνηθισμένοι σε αυτόν τον πληθυσμό. Ο ρινοϊός βρέθηκε σε περισσότερο από το 70% των συμμετεχόντων, υποστηρίζοντας τον ρόλο των ιογενών λοιμώξεων ως κύρια αιτία αυτών των επεισοδίων συριγμού, γεγονός που μπορεί να εξηγεί γιατί τα αντιβιοτικά δεν βελτίωσαν τα αποτελέσματα.

Η κλινική δοκιμή τελικά διακόπηκε πρόωρα, αφού μια προγραμματισμένη αξιολόγηση έδειξε ότι ήταν πολύ απίθανο η συνέχιση της εγγραφής συμμετεχόντων να βελτιώσει τα αποτελέσματα.

Τι σημαίνει αυτό για τη φροντίδα

Τα ευρήματα μπορεί να βοηθήσουν στην εξήγηση του γιατί προηγούμενες μελέτες σε εξωτερικούς ασθενείς έδειξαν ανάμεικτα αποτελέσματα. Ορισμένες προηγούμενες μελέτες υπέδειξαν ότι η αζιθρομυκίνη μπορεί να βοηθήσει όταν ξεκινήσει νωρίς σε ηπιότερες ασθένειες.

Για τους κλινικούς ιατρούς επειγόντων περιστατικών, τα αποτελέσματα υποστηρίζουν τη συνεχή έμφαση στη διαχείριση του άσθματος και του συριγμού βάσει τεκμηριωμένων στοιχείων αντί για τη συνήθη χρήση αντιβιοτικών σε αυτές τις περιπτώσεις.

Στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Σινσινάτι, αυτή η προσέγγιση αποτελεί ήδη συνήθη πρακτική—η αντιμετώπιση του συριγμού στην προσχολική ηλικία με θεραπείες που επικεντρώνονται στο άσθμα και η χρήση αντιβιοτικών μόνο όταν υπάρχει σαφής ένδειξη.

«Αυτή η μελέτη βοηθά στην απάντηση ενός ερωτήματος με το οποίο οι κλινικοί παιδιατρικοί επείγοντες πάλευαν εδώ και χρόνια», λέει ο Ruddy. «Για παιδιά με εγκατεστημένο μέτριο έως σοβαρό συριγμό, η προσθήκη αζιθρομυκίνης δεν βελτίωσε τα αποτελέσματα. Υποστηρίζει την τρέχουσα προσέγγισή μας, η οποία επικεντρώνεται σε θεραπείες που αντιμετωπίζουν τη φλεγμονή των αεραγωγών αντί για την τακτική προσθήκη αντιβιοτικών».

Συνολικά, αυτά τα ευρήματα παρέχουν ισχυρές ενδείξεις κατά της τακτικής χρήσης αντιβιοτικών σε παιδιά προσχολικής ηλικίας με συριγμό που αντιμετωπίζονται στο τμήμα επειγόντων περιστατικών.

Σχετικά με τη μελέτη

Ο Matthew Lipshaw, MD, MS, Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, ήταν συν-ερευνητής της μελέτης και έκτοτε έχει μετακομίσει στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Η Shruti Sharma, Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, ήταν ο επικεφαλής συντονιστής κλινικής έρευνας.

Η δοκιμή AZ-SWED αντικατοπτρίζει τη δύναμη των μεγάλων δικτύων έρευνας για την παιδιατρική επείγουσα ιατρική να απαντούν σε κλινικά σημαντικά ερωτήματα σε ποικίλους πληθυσμούς ασθενών και περιβάλλοντα φροντίδας. Το Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Σινσινάτι συμμετείχε μέσω του Κόμβου Έρευνας Έκτακτης Ανάγκης των Νοσοκομείων του Μεσοδυτικού Τομέα (HOMERUN) στο πλαίσιο του PECARN (χρηματοδοτούμενο από την HRSA).

Οι Kurt Denninghoff, MD, και Fernando Martinez, MD, από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, ήταν οι πρώτοι και οι αντίστοιχοι συγγραφείς της μελέτης, αντίστοιχα. Πρόσθετοι εξωτερικοί συνεργάτες περιλάμβαναν εμπειρογνώμονες από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα (το Κέντρο Συντονισμού Δεδομένων), το Νοσοκομείο Παίδων της Φιλαδέλφειας και την Ιατρική Σχολή Perelman, το Πανεπιστήμιο Emory, το Ιατρικό Κολλέγιο του Ουισκόνσιν, την Παιδιατρική Φροντίδα της Ατλάντα, το Νοσοκομείο Παίδων του Πίτσμπουργκ, το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, το Νοσοκομείο Παίδων Morgan Stanley της Νέας Υόρκης, το Πανεπιστήμιο Southwestern του Τέξας και το Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης.

Η νόσος Mpox παραμένει υπό στενή παρακολούθηση, τόσο από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO), όσο και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC).

Στην Ελλάδα, οι διαγνώσεις Mpox κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα. Η μετάδοση αφορά κυρίως σε δίκτυα στενών σωματικών/σεξουαλικών επαφών και όχι σε ευρεία διασπορά στην κοινότητα.

Ειδικότερα, από τo 2022 έως και το τέλος του 2025, έχουν καταγραφεί από τον ΕΟΔΥ 161 περιστατικά με επιβεβαιωμένη νόσο MPOX, ενώ το 2026 (έως και σήμερα) έχουν καταγραφεί 6. Παρά τον μειωμένο αριθμό νέων διαγνώσεων, ο ΕΟΔΥ παραμένει σε εγρήγορση. Παράλληλα, έχουν δρομολογηθεί οι αναγκαίες διαδικασίες για την προμήθεια νέας παρτίδας εμβολίων έναντι του MPOX, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί το προσεχές διάστημα, προκειμένου τα εμβόλια να διανεμηθούν στα εμβολιαστικά κέντρα.

Υπενθυμίζεται ότι ο ιός Mpox μεταδίδεται μέσω της στενής, παρατεταμένης δερματικής ή σεξουαλικής επαφής με άτομο που νοσεί, της από κοινού χρήσης μολυσμένων αντικειμένων (π.χ. κλινοσκεπάσματα, πετσέτες) και της παρατεταμένης επαφής πρόσωπο με πρόσωπο μέσω αναπνευστικών εκκρίσεων ή μεγάλων σταγονιδίων. Επισημαίνεται ότι ο ιός δεν αφορά, ούτε συνδέεται αποκλειστικά με κάποια συγκεκριμένη ομάδα πληθυσμού.

Η έγκαιρη ανίχνευση των συμπτωμάτων είναι κρίσιμη για τον περιορισμό της διασποράς της νόσου. Τα κύρια συμπτώματα περιλαμβάνουν εξανθήματα, φυσαλίδες ή πληγές σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος (συμπεριλαμβανομένης της πρωκτογεννητικής περιοχής), πυρετό, ρίγη και αίσθημα καταβολής, διογκωμένους λεμφαδένες, μυαλγίες και κεφαλαλγία.

Σε περίπτωση εκδήλωσης συμπτωμάτων ύποπτων για Mpox, συστήνεται η αποφυγή σεξουαλικών επαφών και κοινωνικών εκδηλώσεων, και η άμεση επικοινωνία με ιατρό.

Στην Ελλάδα, η νόσος Mpox έχει εμφανίσει μέχρι σήμερα κυρίως ήπια έως μέτρια νοσηρότητα, παρόμοια με αυτή που καταγράφεται στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα περισσότερα περιστατικά δεν χρειάζονται νοσηλεία, αντιμετωπίζονται υποστηρικτικά, ενώ τα συμπτώματα συνήθως υποχωρούν εντός 2–4 εβδομάδων.

Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Social Science & Medicine δείχνει ότι τα μωρά με μεγαλύτερα αδέρφια αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο λοιμώξεων κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους, επειδή τα αδέρφια συχνά φέρνουν ιούς στο σπίτι από το σχολείο ή τη φροντίδα των παιδιών, ενώ το ανοσοποιητικό σύστημα των βρεφών βρίσκεται ακόμη σε ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, τα ποσοστά εμβολιασμού της μητέρας μειώνονται με κάθε επόμενη εγκυμοσύνη, με τον εμβολιασμό κατά του κοκκύτη να μειώνεται από 69% κατά τη διάρκεια των πρώτων κυήσεων σε 38% κατά την τέταρτη εγκυμοσύνη, αφήνοντας τα μωρά που γεννιούνται αργότερα λιγότερο πιθανό να προστατευτούν.

Πλήρης ιστορία: Medical Xpress 

Μια μελέτη στο Neurology and Therapy συνέδεσε τα χαμηλότερα επίπεδα υπαίθριας δραστηριότητας στην πρώιμη παιδική ηλικία, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με υψηλότερο κίνδυνο παιδιατρικής σκλήρυνσης κατά πλάκας. Η μελέτη περιελάμβανε 114 παιδιά με σκλήρυνση κατά πλάκας και 121 παιδιά χωρίς φλεγμονώδεις διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μεταξύ 2020 και 2023.

Πλήρης Ιστορία: Medscape