Σας κοινοποιούμε το πρόγραμμα του Εθνικού Εμβολιασμού Παιδιών και Εφήβων του 2026.

Δεν υπάρχουν νέες αλλαγές ή τροποποιήσεις μετά την τελευταία προσθήκη του Οκτ 2025 , πλην της κατάργησης του ηλικιακού περιορισμού χορήγησης των 5 ετων για το ενδορρινικά χορηγούμενο εμβόλιο κατά της γρίπης

Κοινοποιείται το πλήρες ισχύον πρόγραμμα με όλες τις προσθήκες και τροποποιήσεις

Παρακαλούμε για την πιστή τήρηση του προγράμματος.

Η Παιδιατρική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος σας προσκαλεί στο 55ο Συμπόσιο 3-5 Απριλίου 2026, στο Ξενοδοχείο Grand Hotel Palace Θεσσαλονίκη

Η Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Πατρών πραγματοποιεί, το 36ο Μετεκπαιδευτικό Σεμινάριο Παιδιατρικής, στις 28 -29 Μαρτίου 2026 στην Πάτρα (Συνεδριακό & Πολιτιστικό Κέντρο Πατρών).

Το σεμινάριο θα διεξαχθεί MONO με φυσική παρουσία συμμετεχόντων.

Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω στο 64ο Πανελλήνιο Παιδιατρικό Συνέδριο, το οποίο φέτος φιλοξενείται στα Ιωάννινα 12-14 Ιουνίου 2026, μια πόλη με ιστορία, επιστημονική παράδοση και μοναδική φυσική ομορφιά.

Το ετήσιο συνέδριό μας αποτελεί σταθερά το κορυφαίο επιστημονικό γεγονός της Ελληνικής Παιδιατρικής. Και φέτος, το πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί ώστε να καλύψει τις σύγχρονες εξελίξεις σε όλους τους τομείς της ειδικότητάς μας: από τη νεογνολογία, την εφηβική ιατρική και την παιδιατρική εντατική θεραπεία, μέχρι τις νέες κατευθυντήριες οδηγίες, την κλινική πράξη και την έρευνα που διαμορφώνει το αύριο.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εκπαίδευση των νεότερων συναδέλφων, στη διαδραστική συζήτηση περιστατικών και στη σύνδεση της καθημερινής κλινικής πραγματικότητας με την επιστημονική τεκμηρίωση. Στόχος μας είναι κάθε συμμετέχων να φύγει από το συνέδριο καλύτερα εξοπλισμένος για τις προκλήσεις της παιδιατρικής πράξης.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλους όσοι συνέβαλαν στη διοργάνωση: την Επιστημονική Επιτροπή, το προσωπικό της Πανεπιστημιακής Κλινικής Ιωαννίνων, τους εισηγητές καθώς και τους συναδέλφους που υποβάλλουν εργασίες και στηρίζουν ενεργά τον θεσμό του Πανελλήνιου Συνεδρίου όλα αυτά τα χρόνια. Η συμμετοχή και η παρουσία σας είναι η δύναμη που το κρατά ζωντανό και εξελισσόμενο.

Εύχομαι το συνέδριό μας να αποτελέσει για όλους μια ουσιαστική επιστημονική εμπειρία, αλλά και μια ευκαιρία ανταλλαγής απόψεων, συνεργασίας και ανανέωσης των δεσμών της παιδιατρικής κοινότητας.

Σας καλωσορίζω, λοιπόν, στα Ιωάννινα και σας εύχομαι ένα δημιουργικό και επιτυχημένο συνέδριο.

Ανδρέας Κωνσταντόπουλος
Ομ. Καθηγητής Παιδιατρικής
Πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας

Σας προσκαλούμε το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 στη 4η Υβριδική Επιστημονική Ημερίδα "Σύγχρονα Παιδιατρικά Θέματα"  με θέμα "Λοιμώξεις και Εμβόλια" στην αίθουσα εκδηλώσεων ΙΑΣΩ

Η Δ/νση Κοινωνικής και Αναπτυξιακής Παιδιατρικής του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού σας προσκαλεί στην 1η Διημερίδα Κοινωνικής Παιδιατρικής που θα πραγματοποιηθεί στις 13 και 14 Μαρτίου 2026 στο αμφιθέατρο «Γεώργιος Καραμπατζός» του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου.

Η παρακολούθηση της Διημερίδας είναι δωρεάν.

Για πληροφορίες μπορείτε να καλέσετε στο 210-7701-557.

Πρωτοβουλία Drug Allergy Delabeling 2026

Απελευθερώνοντας τους μικρούς ασθενείς από την «ταμπέλα» της φαρμακευτικής αλλεργίας

Η Ελληνική Παιδοαλλεργιολογική Εταιρεία σας καλεί να συμβάλετε ενεργά σε μια εθνική προσπάθεια για τον περιορισμό της υπερδιάγνωσης της φαρμακευτικής αλλεργίας σε παιδιά και εφήβους, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Drug Allergy Delabeling 2026,

H συγκεκριμένη πρωτοβουλία είναι σε εναρμόνιση με την παγκόσμια εκστρατεία της EAACI (Drug Allergy Delabeling 2026), επενδύοντας στην ασφάλεια των παιδιών σήμερα και των ενηλίκων του αύριο.

Διατηρούμε τον αγγλικό τίτλο, ώστε να αναδεικνύεται η σύνδεση με το αντίστοιχο διεθνές πρόγραμμα και την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Αλλεργιολογίας και Κλινικής Ανοσολογίας (EAACI).

Η νέα αυτή προσπάθεια της Ελληνικής Παιδοαλλεργιολογικής Εταιρείας υλοποιείται με την υποστήριξη της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας και της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Αττικής.

Τα δεδομένα δείχνουν σταθερά ότι 9 στα 10 παιδιά που φέρουν διάγνωση φαρμακευτικής αλλεργίας (κυρίως, αλλά όχι μόνο, σε β-λακτάμες) αποδεικνύεται, μετά από έλεγχο, ότι δεν είναι πραγματικά αλλεργικά.
Η «ετικέτα» αυτή στο ιστορικό του παιδιού, που συχνά τίθεται εν θερμώ λόγω ενός ιογενούς εξανθήματος κατά τη διάρκεια αγωγής, το συνοδεύει στην ενήλικη ζωή με σημαντικό κόστος.

Επειδή γνωρίζουμε όλοι ότι η υπερδιάγνωση δεν αποτελεί «ασφαλή» επιλογή αλλά έχει ουσιαστικές συνέπειες:
• Για το παιδί: χρήση αντιβιοτικών 2ης και 3ης γραμμής με περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες.
• Για την κοινότητα: αύξηση της μικροβιακής αντοχής.
• Για το σύστημα υγείας: περιττές δαπάνες και παρατεταμένες νοσηλείες.

Μπορείτε να βοηθήσετε στην πράξη:

Η δική σας συμβολή αποτελεί κρίσιμο κρίκο στην αλυσίδα της ορθής διάγνωσης:

1. Λεπτομερής καταγραφή (το «κλειδί»):

Παρακαλούμε να καταγράφετε στο βιβλιάριο υγείας ή στον ηλεκτρονικό φάκελο τα χαρακτηριστικά της αντίδρασης:
• ημερομηνία αντίδρασης, ενοχοποιούμενο φάρμακο και δόση
• αιτία χορήγησης της αγωγής
• προηγούμενη λήψη του ίδιου φαρμάκου
• χρόνος εμφάνισης από την τελευταία δόση και σε ποια ημέρα/δόση εκδηλώθηκε η συμπτωματολογία
• μορφή, κατανομή και διάρκεια εξανθήματος
• συνοδά συμπτώματα από αναπνευστικό, γαστρεντερικό, κυκλοφορικό ή μυοσκελετικό σύστημα και/ή πυρετός
• αγωγή που χορηγήθηκε και χρόνος ανταπόκρισης

Ένα απλό «έβγαλε εξάνθημα» δεν επαρκεί για τον μετέπειτα έλεγχο. Η σαφής περιγραφή (κνίδωση, αγγειοοίδημα, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, φυσαλίδες, συμμετοχή βλεννογόνων) είναι καθοριστική. Οι φωτογραφίες στην οξεία φάση και στην εξέλιξη βοηθούν σημαντικά.

2. Έγκαιρη παραπομπή:

Η ιδανική χρονική στιγμή για έλεγχο είναι 3–6 μήνες μετά το συμβάν. Η παραπομπή σε Παιδοαλλεργιολόγο σε αυτό το διάστημα μεγιστοποιεί την ακρίβεια των διαγνωστικών δοκιμασιών.

3. Χρήση εργαλείων διαλογής:

Ενθαρρύνεται η αξιοποίηση κλινικών scores, όπως αυτά που περιλαμβάνονται στις σχετικές φόρμες, για τον εντοπισμό περιστατικών χαμηλού κινδύνου που μπορούν να οδηγηθούν σε αποχαρακτηρισμό.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΑ «5 Π» για το DRUG ALLERGY DELABELING

Πριν την παραπομπή, καταγράψτε στο βιβλιάριο υγείας ή στον ηλεκτρονικό φάκελο:

• Ποιο φάρμακο και γιατί χορηγήθηκε;
(Δραστική ουσία, εμπορική ονομασία, δόση, ημέρα θεραπείας που εμφανίστηκε η αντίδραση. Είχε χορηγηθεί ξανά; Κρίσιμο: αντίδραση στην 1η δόση;)

• Πότε ακριβώς;
(Χρόνος εμφάνισης από την τελευταία δόση. Κρίσιμο: <1 ώρα ή >6 ώρες;)

• Περιγραφή εξανθήματος
(Κνίδωση/πομφοί με ή χωρίς αγγειοοίδημα ή σταθερό κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα; Υπήρχαν φυσαλίδες ή συμμετοχή βλεννογόνων;)
Σημαντικό: να υπάρχουν φωτογραφίες.

• Πρόσθετα συμπτώματα
(Δύσπνοια, βήχας, έμετος, λιποθυμική τάση, υψηλός πυρετός, αρθραλγίες;)

• Πλάνο αντιμετώπισης
(Χορηγήθηκε αγωγή; Πόσο γρήγορα υποχώρησε η αντίδραση;)

Προτρέψτε τους γονείς να βγάζουν πάντα φωτογραφία το εξάνθημα!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΕ ΠΑΙΔΟΑλλεργιολόγο για έλεγχο και επιβεβαίωση φαρμακευτικής αλλεργίας ή …Drug Allergy Delabeling…

Σας καλούμε να γίνετε πρεσβευτές αυτής της προσπάθειας. Με τη συμβολή της παιδιατρικής κοινότητας, και με την υποστήριξη των επιστημονικών μας φορέων, μπορούμε να «ξεγράψουμε» χιλιάδες μη τεκμηριωμένες διαγνώσεις και να διασφαλίσουμε στους ασθενείς μας πρόσβαση στην ορθή θεραπεία.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συνεργασία και τη συμβολή σας στη βελτίωση της φροντίδας των μικρών μας ασθενών.

Τα από του στόματος αντιισταμινικά πρώτης γενιάς, τα οποία είναι εδώ και καιρό εδραιωμένα στην παιδιατρική φροντίδα, μπορούν να αντικατασταθούν από την ασφαλέστερη εναλλακτική λύση, την κετιριζίνη, μέσω σχετικά απλών συστημικών αλλαγών, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Pediatrics .

Παρά τις μακροχρόνιες ανησυχίες για την ασφάλεια, τα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς, όπως η διφαινυδραμίνη, παραμένουν συνηθισμένα σε παιδιατρικά περιβάλλοντα, παρόλο που οι παράγοντες δεύτερης γενιάς συνιστώνται ως θεραπεία πρώτης γραμμής. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η υπερβολική χρήση παλαιότερων, πιο ηρεμιστικών αντιισταμινικών μπορεί να είναι λιγότερο θέμα κλινικής αναγκαιότητας και περισσότερο θέμα συνήθειας και σχεδιασμού του συστήματος.

«Τα συστήματα υγείας θα πρέπει να εξετάσουν σοβαρά τη χρήση μεθοδολογίας βελτίωσης της ποιότητας για τη μείωση της χρήσης αντιισταμινικών πρώτης γενιάς υπέρ των αντιισταμινικών δεύτερης γενιάς [SGAs]», δήλωσε η Katelyn Wong, MD, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Παιδιατρικής Πνευμονολογίας, Αλλεργίας, Ανοσολογίας και Ιατρικής Ύπνου στην Ιατρική Σχολή του Yale στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ, η οποία ηγήθηκε της μελέτης. «Αυτές οι παρεμβάσεις είναι εφαρμόσιμες σε διάφορα κλινικά περιβάλλοντα, καθώς δεν απαιτούν υπερβολικά πολύ χρόνο ή πόρους».

Katelyn Wong, MD

Τα από του στόματος αντιισταμινικά πρώτης γενιάς (FGAs) όπως η διφαινυδραμίνη και η υδροξυζίνη σχετίζονται με υπερκατανάλωση, κώμα, επιληπτικές κρίσεις , διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας και μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά. Εν τω μεταξύ, η κετιριζίνη SGA έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί λιγότερες παρενέργειες και παραμένει ασφαλής ακόμη και σε υψηλές δόσεις .

Τα SGAs είναι τα προτιμώμενα αντιισταμινικά για την αλλεργική ρινίτιδα , την κνίδωση και την αναφυλαξία , αλλά τα FGAs εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται υπερβολικά .

Η μείωση ήταν αποτέλεσμα της εκπαίδευσης των κλινικών ιατρών, της ευκολότερης πρόσβασης στην κετιριζίνη και των ενημερωμένων κλινικών οδών για να ωθήσουν τους συνταγογράφους προς τον ασφαλέστερο παράγοντα.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2022 και 2024 σε παιδιατρικό νοσοκομείο σε σχεδόν 7.000 ασθενείς ηλικίας από 6 μηνών έως 21 ετών.

Η υλοποίηση του έργου πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις, ξεκινώντας από το τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) και επεκτείνοντας τις μονάδες νοσηλείας. Στο ΤΕΠ, οι κλινικοί γιατροί παρακολούθησαν μια 30λεπτη διάλεξη σχετικά με την αποτελεσματικότητα των SGA, την ώρα έναρξης και τις ενδείξεις. Η Wong και η ομάδα της δημοσίευσαν επίσης ενημερωτικά φυλλάδια σε περιοχές υψηλής επισκεψιμότητας και έστειλαν υπενθυμίσεις μέσω email σχετικά με τη διαθεσιμότητα της κετιριζίνης.

Τα μηχανήματα χορήγησης φαρμάκων ήταν προφορτωμένα με κετιριζίνη, η οποία προηγουμένως απαιτούσε χορήγηση από το κεντρικό φαρμακείο, και οι κλινικές οδοί ενημερώθηκαν ώστε το φάρμακο να είναι το προτιμώμενο αντιισταμινικό.

Η παρέμβαση τροποποιήθηκε όταν επεκτάθηκε σε μονάδες νοσηλείας. Η εκπαίδευση μετατοπίστηκε σε μια σειρά εκπαιδευτικών συνεδριών 20 λεπτών. Ειδικευόμενοι ειδικευόμενοι και φαρμακοποιοί παρείχαν σύντομη εκπαίδευση από ομοτίμους και έδωσαν ατομική ανατροφοδότηση στους κλινικούς ιατρούς που παρήγγειλαν FGAs.

Οι συνταγογραφήσεις για FGAs μειώθηκαν από 74% σε 28% σε διάστημα 2 ετών στα παιδιατρικά τμήματα επειγόντων περιστατικών και από 54% σε 36% στις μονάδες νοσηλείας.

Τα ποσοστά επισκέψεων στα ΤΕΠ και η διάρκεια νοσηλείας παρέμειναν σταθερά. Η μετάβαση στο νεότερο φάρμακο αύξησε το μέσο μηνιαίο κόστος αντιισταμινικών από 53 δολάρια σε 177 δολάρια στα ΤΕΠ και από 57 δολάρια σε 104 δολάρια στις μονάδες νοσηλείας.

Οι κλινικοί γιατροί που συμπλήρωσαν προεκπαιδευτικές και μετεκπαιδευτικές έρευνες έδειξαν διπλασιασμό των γνώσεών τους. Η χρήση κλινικών οδών — προαιρετικών, τυποποιημένων ροών εργασίας που αποσκοπούν στην καθοδήγηση της θεραπείας — αυξήθηκε αφότου η κετιριζίνη καταχωρήθηκε ως το προτιμώμενο αντιισταμινικό.

Τα μεγαλύτερα εμπόδια στη χρήση της διφαινυδραμίνης είναι συχνά «η συνήθεια και η εξοικείωση με τη διφαινυδραμίνη», δήλωσε ο Brian Johnston, MD, MPH, επικεφαλής παιδιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Harborview στο Σιάτλ, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Επιπλέον, εάν τα φάρμακα δεύτερης γενιάς δεν προτιμώνται σαφώς στις παραγγελίες, τις οδούς χορήγησης και τα γραφεία χορήγησης, η οδός της ελάχιστης αντοχής παραμένει τα παλαιότερα φάρμακα».

Μπράιαν Τζόνστον, MD, MPH

Η διφαινυδραμίνη πρώτης γενιάς δεν χρησιμοποιείται πλέον στο Τμήμα Αλλεργίας και Ανοσολογίας στο Νοσοκομείο Παίδων Lurie στο Σικάγο, όπου ο Sai Nimmagadda, MD, εργάζεται ως θεράπων ιατρός. Ο Nimmagadda δεν συμμετείχε στη μελέτη. Είπε ότι η υδροξυζίνη χρησιμοποιείται με φειδώ σε ασθενείς με ατοπική δερματίτιδα που έχουν νυχτερινό κνησμό.

Σάι Νιμμαγκάντα, MD

Η διφαινυδραμίνη «πιθανότατα δεν θα εγκριθεί σήμερα από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, μόνο και μόνο λόγω των ηρεμιστικών της επιδράσεων», δήλωσε ο Nimmagadda, επίσης αναπληρωτής καθηγητής παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή Feinberg του Πανεπιστημίου Northwestern στο Σικάγο. «Εάν υπάρχουν φάρμακα με λιγότερες παρενέργειες, αυτά είναι που θα έπρεπε να συνταγογραφούμε αντί να επιμένουμε σε μια παλιά συνήθεια. Είναι πάντα καλύτερο να συνεχίζουμε να βελτιώνουμε τη φροντίδα των ασθενών μας».

Τα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς για ορισμένες παθήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν επιλεκτικά. Για παράδειγμα, η υδροξυζίνη μπορεί να είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία του άγχους . Η διφαινυδραμίνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για κυκλικό έμετο ή οξεία διέγερση σε παιδιά, «όπου οι ηρεμιστικές ή αντιεμετικές της ιδιότητες χρησιμοποιούνται σκόπιμα», δήλωσε ο Johnston.

Η μελέτη δεν είχε πηγές χρηματοδότησης. Οι πηγές που αναφέρονται στο άρθρο ανέφεραν ότι δεν είχαν σύγκρουση συμφερόντων ή γνωστοποιήσεις.

Η Brittany Vargas είναι δημοσιογράφος που καλύπτει θέματα ιατρικής, ψυχικής υγείας και ευεξίας

Η χρήση κενού αέρος και λαβίδας κατά τον τοκετό συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης διαταραχής ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ( ΔΕΠΥ ) και νοητικής αναπηρίας , σε σύγκριση με τον τοκετό με καισαρική τομή δευτέρου σταδίου , σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο JAMA Network Open.

Τα ευρήματα απαντούν σε ένα κοινό κλινικό ερώτημα σχετικά με το κατά πόσον οι επιλογές τοκετού σε προχωρημένο στάδιο αλλάζουν σημαντικά τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο νευροαναπτυξιακών διαταραχών ενός παιδιού. Ωστόσο, οι ειδικοί λένε ότι τα αποτελέσματα είναι απίθανο να αλλάξουν τη λήψη αποφάσεων σε πραγματικό χρόνο στην αίθουσα τοκετού.

«Οι άμεσοι μητρικοί και νεογνικοί κίνδυνοι έχουν προτεραιότητα έναντι των μακροπρόθεσμων συσχετίσεων όταν μια ασθενής βρίσκεται σε τοκετό», δήλωσε η Andrea Edlow, MD, ειδικός μητέρας-εμβρύου στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης στη Βοστώνη, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη.

«Συνήθως, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την απόφαση μεταξύ χειρουργικού τοκετού και καισαρικής τομής δευτέρου σταδίου είναι η ασθενής, το έμβρυο και η κλινική εικόνα», οι οποίοι μπορεί να περιλαμβάνουν το μέγεθος και τη θέση του εμβρύου και τις προσπάθειες ώθησης της μητέρας, δήλωσε ο Edlow.

Καναδοί ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα περισσότερων από 500.000 τελειόμηνων γεννήσεων στη Βρετανική Κολομβία που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 2000 και 2019, με παρακολούθηση έως και 22 ετών. Οι περισσότερες γεννήσεις πραγματοποιήθηκαν με αυθόρμητο φυσιολογικό τοκετό (80,9%), με πολύ μικρότερα ποσοστά να πραγματοποιούνται με κενό αέρος (9,2%), λαβίδα (4,6%), καισαρική τομή δεύτερου σταδίου (4,7 % ) και διαδοχικά εργαλεία (0,6%).

Μετά την προσαρμογή για μητρικούς, μαιευτικούς και βρεφικούς παράγοντες, τα παιδιά που γεννήθηκαν με διαδοχικά εργαλεία (κενό ακολουθούμενο από λαβίδα) είχαν ελαφρώς υψηλότερο κίνδυνο για ΔΕΠΥ από εκείνα που γεννήθηκαν με καισαρική τομή δεύτερου σταδίου (προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου [aHR], 1,13; 95% ΔΕ, 1,00-1,28; P = .03). Τα παιδιά που γεννήθηκαν με κενό είχαν 53% υψηλότερο κίνδυνο για νοητική υστέρηση από εκείνα που γεννήθηκαν με καισαρική τομή δεύτερου σταδίου (aHR, 1,53; 95% ΔΕ, 1,12–2,10; P = .01). Ο τοκετός με λαβίδα από μόνος του δεν συσχετίστηκε με στατιστικά σημαντική αύξηση σε αυτά τα αποτελέσματα. Τα ποσοστά διαταραχής του φάσματος του αυτισμού επίσης δεν διέφεραν σημαντικά ανάλογα με τον τρόπο τοκετού.

Ωστόσο, οι απόλυτες διαφορές ήταν μικρές. Η ΔΕΠΥ εμφανίστηκε με ποσοστό 7,9 ανά 1000 ανθρωποέτη σε παιδιά που γεννήθηκαν μέσω διαδοχικού τοκετού με όργανα, σε σύγκριση με 6,6 ανά 1000 ανθρωποέτη για τον τοκετό με καισαρική τομή δεύτερου σταδίου. Η νοητική υστέρηση εμφανίστηκε με ποσοστό 0,3 ανά 1000 ανθρωποέτη μετά τον τοκετό με κενό έναντι 0,2 ανά 1000 ανθρωποέτη μετά τον τοκετό με καισαρική τομή δεύτερου σταδίου.

Ο Edlow είπε ότι οι περισσότεροι μαιευτήρες επιλέγουν την ηλεκτρική σκούπα ή τη λαβίδα με βάση την εκπαίδευσή τους και την άνεσή τους. Όπως έδειξε η μελέτη, και οι δύο μέθοδοι είναι πολύ πιο σπάνιες στις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν θεωρούνται τυπική φροντίδα. Ο Edlow είπε ότι ο χειρουργικός φυσιολογικός τοκετός, με λαβίδα ή ηλεκτρική σκούπα κατά το δεύτερο στάδιο του τοκετού , μπορεί επίσης μερικές φορές να είναι ταχύτερος από τη μετάβαση σε καισαρική τομή.

«Είναι γνωστό ότι οι μαιευτήρες θα πρέπει να αποφεύγουν τον διαδοχικό χειρουργικό τοκετό και αυτό δεν αποτελεί συνήθη πρακτική στις ΗΠΑ», είπε.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, το Αμερικανικό Κολλέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων έχει συμβουλεύσει κατά των χειρουργικών τοκετών μέσω του κόλπου λόγω ανησυχιών για υψηλότερο κίνδυνο ενδοκρανιακής αιμορραγίας , που εμφανίζεται σε περίπου 1 στις 650-850 από αυτές τις γεννήσεις, και σοβαρών νευρολογικών επιπλοκών, που εμφανίζονται σε περίπου 1 στα 220-385 βρέφη που γεννιούνται με λαβίδα ή κενό αέρος.

Ωστόσο, ορισμένοι τραυματισμοί που αποδίδονται σε χειρουργικό τοκετό μπορεί να σχετίζονται με τον υποκείμενο λόγο της επέμβασης, όπως η εμβρυϊκή δυσφορία, και η καισαρική τομή δεν μειώνει απαραίτητα τον κίνδυνο για αυτούς τους τραυματισμούς.

Ο Έντλοου είπε ότι οι μαιευτήρες θα πρέπει να επικεντρωθούν πρώτα στην πρόληψη άμεσης βλάβης στο νεογέννητο, επειδή οι περισσότεροι μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι πιθανότατα σχετίζονται με επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού παρά με την ίδια τη μέθοδο τοκετού.

Εάν δεν προκύψουν σοβαρές επιπλοκές κατά τη γέννηση, «είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πώς ο χειρουργικός τοκετός θα επηρεάσει την μετέπειτα νευροανάπτυξη του παιδιού», είπε.

Ένας από τους συγγραφείς της μελέτης ανέφερε ότι έλαβε επιχορηγήσεις από το Σουηδικό Συμβούλιο Έρευνας κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της μελέτης. Δεν αναφέρθηκαν άλλες γνωστοποιήσεις.

Ο Έντλοου δήλωσε ότι δεν υπάρχουν συγκρούσεις συμφερόντων.

Η Λάρα Σαλάχι είναι δημοσιογράφος υγείας με έδρα τη Βοστώνη

Παρουσίαση και ιστορικό

Ένα κορίτσι ηλικίας 18 μηνών, το οποίο βρισκόταν υπό τη φροντίδα του ίδιου παιδιάτρου από τη γέννησή του, προσήλθε στο γραφείο του παιδιάτρου της με κύριο παράπονο επίμονο εξάνθημα στα χέρια και τα πόδια. Οι γονείς της ανέφεραν ότι το εξάνθημα υπήρχε για 2 εβδομάδες και δεν είχε βελτιωθεί παρά τη χρήση ενυδατικών προϊόντων χωρίς ιατρική συνταγή. Δεν αναφέρθηκε ιστορικό πυρετού, κνησμού ή πρόσφατων ασθενειών. Το ιατρικό ιστορικό της ασθενούς περιελάμβανε αρκετά επεισόδια ήπιας δερματίτιδας από πάνες και ερυθηματωδών εξανθημάτων κατά τη διάρκεια περιόδων οδοντοφυΐας, τα οποία αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία με μαλακτικά και περιστασιακά τοπικά κορτικοστεροειδή χαμηλής ισχύος. Η ασθενής είχε λάβει όλα τα εμβόλια.

Ο παιδίατρος της είχε μακροχρόνια σχέση με τους γονείς της, έχοντας παρακολουθήσει την ασθενή και τη μεγαλύτερη αδερφή της για 3 χρόνια. Το ιατρικό ιστορικό δεν κατέγραψε κανένα κοινωνικό ή συμπεριφορικό πρόβλημα και οι γονείς φαινόταν σταθερά αφοσιωμένοι και ευσυνείδητοι στη φροντίδα των παιδιών τους.

Εκτίμηση

Κατά την εξέταση, ο ασθενής φαινόταν καλά θρεφόμενος και δραστήριος. Τα ζωτικά σημεία του ασθενούς ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων. Παρατηρήθηκαν πολλαπλές ερυθηματώδεις, φολιδωτές πλάκες στα χέρια και τα πόδια, με κατανομή και μορφολογία συμβατή με ήπια ατοπική δερματίτιδα. Δεν υπήρχαν ενδείξεις δευτερογενούς λοίμωξης, λειχηνοποίησης ή εκδορών σε αυτές τις περιοχές, γεγονός που υποδηλώνει χρόνιο ερεθισμό και όχι οξεία φλεγμονή. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν μεμονωμένες ερυθηματώδεις βλατίδες στον πρόσθιο κορμό, οι οποίες δεν ευθυγραμμίζονταν σαφώς με την τυπική εικόνα της ατοπικής δερματίτιδας.

Κατά την πλήρη εξέταση του δέρματος, παρατηρήθηκαν τυχαία αρκετές γραμμικές, κοκκινωπές-υπερμελαγχρωματικές κηλίδες στο κάτω μέρος της πλάτης του ασθενούς ( Εικόνα ). Αυτές οι κηλίδες ήταν διατεταγμένες σε οβάλ και δακτυλιοειδές σχήμα, που συχνά ονομάζονται αλλοιώσεις τύπου βρόχου λαμπτήρα. Αυτά τα ευρήματα, σε συνδυασμό με την κατανομή και τα χαρακτηριστικά των παρατηρούμενων δερματικών ευρημάτων, συνέβαλαν σε μια ευρύτερη διαφορική διάγνωση που περιλαμβάνει τόσο κοινές όσο και πιο ανησυχητικές αιτιολογίες ( Πίνακας ).

Όταν ρωτήθηκαν διακριτικά σχετικά με τυχόν πρόσφατες πτώσεις ή τραυματισμούς, οι γονείς αρνήθηκαν οποιαδήποτε σημαντικά περιστατικά ή αισθητό τραύμα. Το παιδί δεν έδειξε σημάδια ευαισθησίας ή δυσφορίας κατά την ψηλάφηση των κηλίδων, ούτε εμφάνισε φυσικά ευρήματα όπως πετεχίες, πορφύρα ή εκχυμώσεις, τα οποία θα μπορούσαν να υποδηλώνουν διαταραχή της πήξης του αίματος. Οι εργαστηριακές εξετάσεις, συμπεριλαμβανομένης της γενικής αίματος και του προφίλ πήξης, ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων, αποκλείοντας περαιτέρω τις αιμορραγικές διαταραχές. Δεν βρέθηκαν πρόσθετες αλλοιώσεις σε άλλες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των άκρων, της κοιλιάς, του προσώπου ή του θώρακα της ασθενούς.

Κλινική πορεία και διαχείριση

Δεδομένης της άτυπης φύσης των ευρημάτων και της απουσίας μιας εύλογης εξήγησης για τις κοκκινωπές-καφέ κηλίδες σε σχήμα λάμπας, έγινε παραπομπή σε παιδίατρο κακοποίησης παιδιών για περαιτέρω αξιολόγηση. Ο παιδίατρος κακοποίησης παιδιών διεξήγαγε μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση, συμπεριλαμβανομένης μιας σκελετικής εξέτασης, η οποία δεν αποκάλυψε καμία πρόσθετη ένδειξη καταγμάτων ή άλλων τραυματισμών. Παρά την απουσία εμφανών τραυματισμών, η κλινική απόφαση για τη συμμετοχή ενός παιδίατρου κακοποίησης παιδιών και τη χρήση εργαλείων όπως οι ολοκληρωμένες αξιολογήσεις υποστηρίζεται από στοιχεία που δείχνουν ότι τα πρώιμα, ανεπαίσθητα ευρήματα μωλωπισμών με μοτίβο ή μελανιές ανά περιοχή μπορούν να αποτελέσουν πρόδρομους παράγοντες για πιο σοβαρά αποτελέσματα εάν παραβλεφθούν.1

Με βάση τα ευρήματα και σύμφωνα με την υποχρέωση υποχρεωτικής αναφοράς, ο παιδίατρος υπέβαλε αναφορά στις Υπηρεσίες Προστασίας Παιδιών (ΥΠΠ) για να διασφαλίσει την ασφάλεια του παιδιού. Η απόφαση αυτή καθοδηγήθηκε από την υποχρέωση να δοθεί προτεραιότητα στην ευημερία του ασθενούς και να τηρηθούν οι νόμοι περί υποχρεωτικής αναφοράς, ανεξάρτητα από τη μακροχρόνια σχέση με την οικογένεια ή την απουσία προηγούμενων ανησυχιών.

Αποτέλεσμα

Το CPS διεξήγαγε έρευνα που τελικά αποκάλυψε ότι οι γονείς ήταν υπεύθυνοι για τα σημάδια. Αυτό το εύρημα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να συμφωνηθεί, δεδομένης της μακροχρόνιας, θετικής σχέσης μεταξύ του παιδιάτρου και της οικογένειας και της απουσίας οποιωνδήποτε προηγούμενων ανησυχιών. Οι γονείς παραδέχτηκαν ότι προκάλεσαν τους τραυματισμούς υπό συνθήκες που υποδήλωναν έλλειμμα κρίσης και όχι μοτίβο κακοποίησης. Συνεργάστηκαν με το CPS και συμμετείχαν σε υποχρεωτικά μέτρα συμβουλευτικής και εποπτείας για να διασφαλίσουν τη συνεχή ασφάλεια του παιδιού.

Συζήτηση

Οι κλινικοί γιατροί αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις στην αναγνώριση και αντιμετώπιση πιθανών περιπτώσεων κακοποίησης παιδιών, ιδιαίτερα όταν υπάρχει μια εδραιωμένη σχέση με την οικογένεια. Οι γνωστικές προκαταλήψεις μπορούν να προκύψουν από την οικειότητα, οδηγώντας ενδεχομένως στην απόρριψη άτυπων ευρημάτων ή ακόμα και στην απροθυμία να εξεταστεί η κακοποίηση ως πιθανότητα.2 Παραμένει η σημασία της διατήρησης της αντικειμενικότητας κατά την εξέταση όλων των πιθανών διαγνώσεων -ακόμα και σε γνωστούς ασθενείς- για την αποτροπή της επίδρασης των γνωστικών προκαταλήψεων στην κλινική κρίση. Σε αυτήν την περίπτωση, μια ενδελεχής κλινική εξέταση και η επαγγελματική συνεργασία επέτρεψαν τον εντοπισμό μη τυχαίου τραύματος, παρά την απουσία προφανών συμπεριφορικών ή κοινωνικών ενδείξεων και την αρχική δυσκολία στην υποψία έμπιστων φροντιστών.

Το όριο για τις αναφορές κακοποίησης παιδιών είναι και θα πρέπει να είναι κάτω από το «πέραν κάθε λογικής αμφιβολίας» που χρησιμοποιείται σε τυπικές ποινικές υποθέσεις, και ο δείκτης υποψίας θα πρέπει να είναι υψηλός λόγω του άμεσου κινδύνου βλάβης.3 Ωστόσο , θα πρέπει να ληφθούν υπόψη πρόσθετες σκέψεις για τις πιθανές βλάβες από την εσφαλμένη αναφορά κακοποίησης παιδιών, οι οποίες είναι σημαντικές και εκτεταμένες. Τα ψευδώς θετικά αποτελέσματα μπορούν να οδηγήσουν σε αδικαιολόγητες παρεμβάσεις προστασίας των παιδιών, συμπεριλαμβανομένου του προσωρινού ή μόνιμου χωρισμού από τους γονείς, κάτι που μπορεί να έχει διαρκείς αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογική και κοινωνική ανάπτυξη ενός παιδιού.4

Οι λανθασμένα διαγνωσμένες περιπτώσεις, όπως καταδεικνύονται από περιπτώσεις όπου οι ιατρικές παθήσεις μιμούνται σημάδια κακοποίησης, καταδεικνύουν τη σημασία των ολοκληρωμένων αξιολογήσεων από ένα τρίτο ανεξάρτητο μέρος. Η εμπλοκή ενός ανεξάρτητου και έμπειρου παιδιάτρου για την παροχή μιας δεύτερης γνώμης μπορεί να προστατεύσει από εσφαλμένες αναφορές.5 Αυτή η διεπιστημονική προσέγγιση διασφαλίζει ότι λαμβάνονται υπόψη σπάνιες ιατρικές παθήσεις και ότι τα στοιχεία αξιολογούνται αντικειμενικά. Αυτό εξισορροπεί την ανάγκη για προστασία του παιδιού με τον κίνδυνο περιττής οικογενειακής αναστάτωσης.

Επιπλέον, οι κλινικοί γιατροί μπορούν να χρησιμοποιήσουν εργαλεία ελέγχου που βασίζονται σε τεκμήρια για να βελτιώσουν την αναγνώριση κακοποιητικών τραυματισμών. Για παράδειγμα, ο επικυρωμένος κανόνας κλινικής απόφασης για τους μώλωπες, γνωστός ως TEN-4-FACESp, προσδιορίζει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά μώλωπα, όπως η θέση στον κορμό, το αυτί, τον λαιμό, συγκεκριμένες περιοχές του προσώπου ή μώλωπες με μοτίβο, ως προγνωστικά στοιχεία κακοποίησης σε παιδιά ηλικίας κάτω των 4 ετών.1 Η ενσωμάτωση τέτοιων κλινικών εργαλείων μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση υψηλού δείκτη υποψίας και να διασφαλίσει την έγκαιρη αναγνώριση ασθενών που διατρέχουν κίνδυνο, ενώ παράλληλα εξισορροπεί τον κίνδυνο ψευδώς θετικών αναφορών.

Σύναψη

Οι παιδίατροι θα πρέπει να παραμένουν σε εγρήγορση για σημάδια μη τυχαίων τραυματισμών, ακόμη και σε μακροχρόνιους ασθενείς με τους οποίους έχουν αναπτύξει μια θετική σχέση. Οι ολοκληρωμένες φυσικές εξετάσεις και μια αντικειμενική, βασισμένη σε τεκμηριωμένα στοιχεία προσέγγιση στη διαφορική διάγνωση είναι απαραίτητες για τον εντοπισμό πιθανών περιπτώσεων κακοποίησης παιδιών. Η διεπαγγελματική συνεργασία και η τήρηση των υποχρεωτικών κατευθυντήριων γραμμών αναφοράς είναι απαραίτητες, διασφαλίζοντας παράλληλα την ευημερία των παιδιατρικών ασθενών.

Αναφορές

1. Pierce MC, Kaczor K, Lorenz DJ, et al. Επικύρωση ενός κανόνα κλινικής απόφασης για την πρόβλεψη κακοποίησης σε μικρά παιδιά με βάση τα χαρακτηριστικά των μωλώπων. JAMA Netw Open . 2021;4(4):e215832. doi:10.1001/jamanetworkopen.2021.5832

2. McTavish JR, Kimber M, Devries K, et al. Εμπειρίες υποχρεωτικών δημοσιογράφων σχετικά με την αναφορά κακοποίησης παιδιών: μια μετα-σύνθεση ποιοτικών μελετών. BMJ Open . 2017;7(10):e013942. doi:10.1136/bmjopen-2016-013942

3. Lyon TD. Κακοποίηση παιδιών, ο νόμος και δύο είδη σφαλμάτων. Κακοποίηση παιδιών . 2023;28(3):403-406. doi:10.1177/10775595231176454

4. Crittenden PM, Spieker S. Οι επιπτώσεις του χωρισμού από τους γονείς στα παιδιά. Στο: Cameron Kelly DC, επιμ. Κατανόηση της κακοποίησης και παραμέλησης των παιδιών - Έρευνα και επιπτώσεις . IntechOpen; 2023.

5. Vlaming M, Sauer PJJ, Janssen EPF, κ.ά. Κακοποίηση παιδιών, λανθασμένη διάγνωση από κέντρο εμπειρογνωμοσύνης: μέρος Ι—ιατροκοινωνικές πτυχές. Παιδιά . 2023;10(6):963. doi:10.3390/children10060963